एकदा तरी पथक अनुभवावं

ढोल,ताशा, ध्वज, झांज ..टोल … पथक। 

सगळं एक निराळंच समीकरण असतं .
प्रत्येकची जागा आणि किंमत आपापल्या परीने अमूल्यच.
आणि त्या सगळ्या मेळातून  मिळणारा आनन्द…
हा तर स्वर्ग सुखाचा ठेवाच

पथकतली प्रत्येक गोष्ट काही ना काही शिकवत राहते आपल्याला..
मग ती वाद्य असो व व्यक्ती !

सगळीकडून थापडा खाताना सुद्धा सतत आनंदच द्यावा हे ढोल आणि ताशा शिकवतं

आणि कितीही हेलकावे मिळू दे. . . स्वतः चा आब कसा राखायचा हे ध्वज शिकवतं …
आकाशात उंचच उंच उसळी घेऊन, गवसणी घालायची स्वप्न तो भगवा सतत डोळ्यापुढे तरळत ठेवतो.
सगळ्यांचे सूर ताल सांभाळून घेत एक कुटुंबच बनतं पथक ।
लहनग्या चिमुरड्या पासून ते अगदी आजोबांपर्यंत सगळ्यांनाच सामावून घेत एक सहजीवन शिकवतं पथक... 

सर्वांसोबत मिळून सराव , वाद्य दुरुस्ती,पहिल्या मिरवणुकीची आतुरता ,लक्षी रस्त्यावरचा विसर्जनाच्या दिवशीचा जल्लोष, भर पावसातल्या मिरवणुका आणि ऊर फुटेस्तोवर, दणकून भान हरपून  केलेलं  वादन … 

त्या क्षणाचं वर्णन... केवळ  शब्दातीत… 

असा म्हणतात ,'एक तरी ऒवि अनुभववि'… तसंच प्रत्येकाने आपल्या आयुष्यात एकदा तरी

'पथक' अनुभवावं !
-तेजाली